นิทานอีสป เรื่อง ตั๊กแตนผู้หิวโหย

ตั๊กเเตนตัวหนึ่งไม่ได้กินอาหารมาหลายวันเเล้ว   มันเดินโซเซเพราะไร้เเรงกระโดดมาจนถึงลานดิน ใต้ต้นโอ๊กใหญ่ท่ามกลางลมฤดูหนาว   พวกมดกำลังขนเมล็ดข้าวโพดออกจากรังมาตากให้เเห้ง ตั๊กเเตนจึงเดินไปขอกินเมล็ดข้าวโพดสัก ๒-๓ เม็ดเพื่อประทังชีวิต เเต่มดกลับถามว่า ทำไมตอน ฤดูร้อน ไม่หาเสบียงอาหารกักตุนไว้   ตั๊กเเตนก็ตอบว่าตนร้องเพลงเที่ยวเล่นไปตลอดฤดูร้อน   “ถ้าเช่นนั้น เจ้าก็ควรจะเต้นรำไปตลอดฤดูหนาว ” มดตอบ เเล้วก็ขนเมล็ดข้าวโพดกลับเข้ารังไปให้พวก ของตนกิน คติสอนใจจากนิทานอีสปเรื่องนี้: “ควรขยันทำมาหากิน เพื่อให้มีพอเพียงในยามยาก”