นิทานอีสป เรื่อง สิงโตเจ้าป่ากับยุงขี้โม้

” ปุฮุฮุน..ปุฮุฮุน ” มียุงขี้โม้และใจกล้าตัวหนึ่งบินไปรอบ ๆตัวสิงโตผู้เป็นเจ้าป่าที่กำลังจะหลับอยู่รอมร่อ ๆ อยู่เดี๋ยวนี้แล้วอยู่… เจ้ายุงขี้โม้หวังจะดูดกินเลือดสิงโตเป็นอาหารให้ได้เพื่ออยากจะสร้าง วีรกรรมให้กับตัวเอง มันคิดว่าแม้มันจะเป็นสัตว์ตัวกระจิ๊ดริ๊ดเล็กแค่นี้ ถ้ามันสามารถกัดจมูกสิงโตผู้เป็นเจ้าแห่งป่ากินเลือดได้ มัน คงจะได้มีเรื่องคุยโม้ไปได้อีกนานเลยทีเดียวว่ามันเหนือกว่า ดูๆแล้วในป่าแห่งนี้ก็มีเพียงตัวมันเท่านั้นแหละ ที่จะทำได้ มันภาคภูมิใจมาก ส่วนสิงโตผู้เป็นเจ้าป่านั้นให้เป็นสุดแสนที่จะรำคาญใจเป็นอย่างมากที่มี แมลง ตัวเล็ก ๆคือยุงนี่มาบินไปบินมาขัดจังหวะการหลับนอนกลางวันของมัน…มันเงื้อมืออัน ใหญ่และหนาเตอะใล่ ตะตบด้วยความรำคาญอย่างสุด ๆ แต่เจ้ายุงขี้โม้ก็หลบทันทุกครั้งมันบินหนีไปบินหนีมาและพูดว่า ” ถึงแม้ ว่าท่านจะเป็นผู้ที่ใคร ๆขนานนามว่าเป็นเจ้าแห่งป่าก็เถอะ..อย่าผยองให้มากไปนักเลย จะจับข้าเหรอไม่มี ทาง … Continue Reading →